Stoffel's place

Ik ben al jaren een grote fan van de ‘Zomer van Antwerpen‘: bijna elk jaar proberen Anneleen en ik er wel een paar voorstellingen uit te pikken. We kiezen meestal de circusvoorstellingen eruit en heel dikwijls blijken dat erg mooie dingen te zijn. Geen leeuwen die door brandende hoepels springen of debiele clowns met een rode neus, maar originele producties met moderne acrobatie en/of dans, en al dan niet met een verhaallijn erin. Denk aan Cirque de Soleil, maar dan véél kleinschaliger. Voor een spotgoedkoop bedrag kun je genieten van dingen die de ‘grotere’ circussen later schaamteloos overnemen, of – eerlijk is eerlijk – verder perfectioneren tot het helemaal af is. Maar net dat ongeschaafde karakter van de voorstellingen die Zomer van Antwerpen biedt, maakt dat circus zo aantrekkelijk. Vaak zijn het eindwerken van studenten die pas afgestudeerd zijn aan een Franse of Skandinavische circusschool en die er nu Europa mee rondtrekken, of zijn het gezelschappen die net kiezen voor een sympathiekere en niet plat commerciële aanpak. Eind juli zijn we naar Raaklijnen gaan kijken;

Ja, eind juli al, maar hoe gaat dat als je in verlof bent en de pc al eens wat vaker uit blijft staan? Anyway, ‘Raaklijnen’ dus. Erg van genoten! Het bleek een voornamelijk visueel spektakel waarbij de zwaartekracht getart werd aan de hand van een aantal lopende banden, een rad – zo eentje als in een hamsterkooi, maar dan op mensenmaat, en een trampoline. Dat samen met slechts enkele accessoires en passende muziek, leverde een bij momenten adembenemende en beklijvende voorstelling op. Jammer van enkele nietszeggende tussenstukjes waar compleet onverstaanbare Franse klap en wat gewriemel en geroep onder/boven/naast het podium voor een extra ‘kunstzinnige’ dimensie moest zorgen. Het viel net iets té hard op dat die er maar snel ingegooid waren om de artiesten hun broodnodige adempauzes te gunnen. Wedden dat een eventuele toeschouwer/medewerker van Cirque de Soleil dit ook al in zijn notaboekje geschreven had?