Stoffel's place

Allez, na een hopelijk voor hem deugddoende pauze doet Yves weer mee. Ondertussen zijn er al plannen voor een nieuwe tv-show: ‘Wie wordt premier van België?’

(thx to Stijn om me de Kennedy’s te leren kennen: soms grappig, soms flauw, maar heel af en toe ook hilarisch)

Ja, er zijn te weinig vrouwen in ‘den ICT’. En ja, daar mag best wel iets aan gedaan worden. Geen man die daar iets op tegen heeft. Maar of de manier waarop ze dat in Limburg willen doen, de juiste is, valt nog af te wachten. Daar beginnen ze met een nieuwe campagne, waarvan gisteren een persbericht in m’n mail zat. De titel: “Zal Burgemeester Cremers op zaterdag 29 september (13u30) te Lommel zijn assepoester vinden?” Ok, toegegeven, de titel zorgde er wél voor dat ik verder las (wat lang geen vanzelfsprekendheid is in het geval van persberichten, geloof me), maar de rest van de mail kwam echt wel over als een 1 aprilgrap op 28 september of als een sketch uit In De Gloria. Enkele quotes:

• Burgemeester Cremers gaat als een echte prins op zoek naar welke dame het ICT muiltje past. Want ICT is ook sexy, vrouwelijk en elegant!

• Zes weken op rij verovert Do The Match het straatbeeld in evenveel Limburgse stadscentra. We willen jonge dames bereiken die op zoek zijn naar een geschikte job. Een job binnen de ICT sector.
• Surf naar www.dothematch.be en ontdek zelf welke job bij jou past! Want ICT is looking 4 U! Wat houdt een job in deze sector in? Wat is het takenpakket? Hoe ziet je werkdag en –omgeving er concreet uit? En welke korter geschoolde dames werken reeds in dit profiel?

Halloooo, “korter geschoolde dames”, en dat in combinatie met het campagnebeeld? Sorry hoor, maar ik zou me als vrouw toch niet meteen aangesproken voelen…
PS: Als iemand weet of burgemeester Cremers vandaag van’t straat geraakt is, laat het me dan gerust weten: ik kon er helaas niet bij zijn.

Anyway, Dallas dus, de staat Texas. Uiteraard moesten we daar dan wel eens langsgaan in Fort Worth, bijgenaamd Cowtown. Genietend van een dirty burger (smaakte nochtans niet naar dirt) en slurpend van een Lone Star biertje in de White Elephant Saloon luisterden we naar een zekere Wade Hatton (“well, how ya’re all doin folks, these guys came all the way from Europe”). Akoestisch, zonder zijn Texas Hat Band. En dat klonk ongeveer zo. De hele setting deed mij op een gegeven moment een beetje denken aan dit geval:

Geef toe, qua werklust kan dat tellen: woensdagmiddag vertrekken in Dallas, donderdagmorgen rond half 8 landen in Zaventem, en vervolgens doorrijden naar het werk om daar aan een nieuwe werkdag te beginnen. Minder leuk was dat er in de namiddag nog een fotoshoot gepland stond om de vernieuwde redactie te vereeuwigen. Ik heb mijn best gedaan om mijn ogen open te houden, maar echt gerust in het resultaat ben ik toch niet…
Ik heb trouwens nog geluk gehad dat ik mijn ticket nog kon omruilen; mijn flight was zo’n halve dag vertraagd. Moest ik braafjes op die vlucht gewacht hadden, zat ik misschien nog altijd ergens in Chicago vast. Maar de eigenlijke vluchten zijn wel prima verlopen: ik heb het ooit anders meegemaakt