Stoffel's place

Elke journalist hoopt stiekem wel dat zijn initialen zo bekend raken, dat die eenvoudige lettercombinatie tussen haakjes al respect afdwingt nog voor je een zin uit zijn nieuwste artikel gelezen hebt. Sommigen geven die eerzucht gewoon toe, anderen zullen het met klem ontkennen, en de ene doet er al wat meer moeite voor dan de andere. Maar waarover journalisten het doorgaans wel eens zijn, is dat ze in een positieve zin bekend willen geraken. Een zekere (lb) is daar de uitzondering op. Neen chef, ik heb het niet over u, maar over die andere (lb) die bij HLN.be uw initialen schandelijk misbruikt. Al maandenlang terroriseert hij de website van ’s lands grootste krant met tikfouten, spreektaal en nog andere fauten. En echt verbetering zit er blijkaar niet in. M’n ex-collega Ruben ontdekte onlangs bijvoorbeeld nog een sterk stukje toogpraat. En zal ik daar zelf nog eentje aan toevoegen?

De geachte (lb) gaat in dit artikel op – hoe zal ik het zeggen – nogal kinderachtige manier door over het liefdesleven van Scarlett Johansson. Het “artikel” leest eigenlijk als de korte samenvatting van wat er volgende week in The Bold and the Beautiful te gebeuren staat. Maar het hoogtepunt is toch wel deze zin;

Vorig weekend werd nog gefluisterd dat Justin Timberlake al meer dan een jaar in het geheim tettekerus doet met Kate Hudson.

*plaatsvervangende schaamte toch wel*

Ik heb zoiets van… weete? allé ja, ik bedoel maar, kende da?

Net ontdekt dat ik gelukkig niet de enige ben die zich stoort aan zulke idioterie. Maar dat een uitspraak als “wij hadden zoiets van” het tot op de online exploten van Het Laatste Nieuws én De Morgen schopt, tart toch elke verbeelding. <sarcastisch>Lang leve de synergie! Lang leve de (burger)journalistiek!</sarcastisch>

Welke klungel komt er in godsnaam op het idee om zo’n e-mailadres te kiezen op de ’safety instructions’-kaart in de vliegtuigen van Iberia? Wat was er mis met safety@iberia.se of zo? Je zou al bijna gaan denken dat ze het bewust doen om te vermijden dat hun preventiedienst overbelast raakt.

Je maakt wat mee als je nog voor het slapen gaan, even de sjieke Bang & Olufsen installatie op de hotelkamer wil uitproberen. Want wat kwam ik al zappend tegen? Belspelletjes natuurlijk! Met onnozele vragen, onmogelijke antwoorden én blote borsten. Het was trouwens een Duitse zender; ze moesten het verbieden niewaar? Hoewel: eigenlijk vond ik het best nog amusant om te zien hoe de deerne met de ontblote boezem deed alsof het de doodnormaalste zaak van de wereld was dat ze geen bh, topje, t-shirt, of ander borstenbedekkend kledingstuk droeg. Of misschien loopt de dame in kwestie echt wel zo rond als ze gaat winkelen? De vraag in het belspel (waar zit de fout in het rechtse beeld) vind ik overigens ook maar pervers.

De trap opkomen, geen aanzettend geblaf horen

Binnenkomen, en alles blijft muisstil

Geen wild rondhuppelend en kwispelend beest meer dat je overenthousiast begroet

Geen geluid meer van trippelende pootjes op de vloer

Iemand die een autoportier dichtsmijt, en geen gedempte ‘woef’ meer

Iets te eten halen en geen viervoeter meer die achter je aanholt

Een moeilijk besluit, maar het moest. Het moest, er was geen andere oplossing meer. Pebbels was een ontzettend lieve en aanhankelijke hond. Té aanhankelijk eigenlijk, wat ons heel wat problemen opleverde. Echt alles hebben we geprobeerd – niet de afgelopen dagen, weken of maanden, maar jaren. En uiteindelijk komt er dan toch een moment dat je niet anders kunt dan inzien dat je een drastisch besluit moet nemen. Dat Pebbels ons vandaag alweer niet toeliet om zonder haar op stap te gaan,was – hoe belachelijk dat misschien ook mag klinken – de spreekwoordelijke druppel. Een druppel in een emmer die eigenlijk al lang overgelopen was. Iets wat de dierenarts na een lange telefoon ook inzag. Maar hoe slecht kan een mens zich voelen bij het nemen van een verschrikkelijke beslissing waarvan je eigenlijk weet dat het de voor iedereen enige goeie beslissing is die nog mogelijk was? Zéér slecht, ik kan het je verzekeren.