Archive for juli 2008
Die zonnige zomerdag op de redactie
Werken in Brussel heeft zo zijn voordelen. Je zit dicht tegen de bedrijvigheid, tussen de grote ict-bedrijven en midden in het hart van de Belgische economie. Werken tegenover de gebouwen van de NAVO brengt dan weer enkele nadelen met zich mee. Zo kan het wel eens gebeuren dat er een vrachtwagen iets te lang in de buurt geparkeerd blijft staan (een week aldus de collega’s van Knack) en dat hij daardoor de aandacht trekt van de immer alerte veiligheidsdiensten. En wanneer een uitgehongerde Fifi met een zonneslag vervolgens denkt dat hij explosieven ruikt, is het hek van de dam.
Ik besta niet (helemaal)
Die ochtend op het intranet:
Ben je op zoek naar informatie of documenten binnen je afdeling, klik dan naast je loginnaam bovenaan rechts op je smiley en je zit onmiddellijk binnen de rubriek van je afdeling.
<klik>
Fout: Objecttype bestaat niet. (WWC-50002)
Ach, zolang ik mijn loon maar krijg, is het allemaal zo erg niet zeker? 
Huishoudelijke mededelingen
- Het gras perkje met klavers en allerlei onkruid is voor de eerste keer gemaaid
- Het behangpapier in de slaapkamers is er af
- De gaatjes in de muren zijn opgevuld
- Mijn lieve vrouw is die muren nu as we speak aan het schuren
- Vanavond gaan de chauffages er (hopelijk) af
- Morgen gaat de primer erop
- Dan nog wat verven
- Tussendoor wat kuisen
- Nog een laagje verf erop
- Vrijdag en in het weekend inpakken
- Maandag verhuizen
- En dan een maandje kamperen terwijl we wachten op de levering van de nieuwe meubelen
We zijn dus aan onze laatste week in ons appartementje bezig, dat sinds 18 juli onze eigendom al niet meer is. Ja, we gaan het daar zeker missen. Maar telkens ik in het huisje in Nieuwerkerken toe kom, voel ik er mij elke keer een beetje meer thuis. En ik weet zeker dat Anneleen er hetzelfde over denkt. En Ella? Die vindt het tuintje alvast super, en is ook in de wolken over de poes die we er gratis bij kregen
“Sorry dat ik u spam”
Ik geef het toe: sinds ik weet dat heel wat pr-boys en communicatiegirls mijn nederig blogje weleens lezen, maak ik al wat vaker de afweging of ik een opmerkelijk citaat uit een of ander persbericht nu al dan niet wil delen met Jan, alleman en zijn klein pierke (Of hoe ging dat ook weer?). Het zou weleens goeie relaties kunnen verstoren, weet u wel. Langs de andere kant kan ik die wetenschap natuurlijk ook gebruiken en dit medium gewoon inzetten om die lieve pr-mensen onrechtstreeks te wijzen op hun fouten. Want hoe lief ze ook zijn, perfect zijn ze doorgaans niet. Dus lieve T, voel je zeker niet te hard aangevallen omdat ik hier even een stukje uit jouw laatste mailing post:
Ik heb er geen idee van of onderstaande thema’s in uw publicatie kunnen worden behandeld. Maar indien dat het geval is, biedt ik u graag een interview aan met (…)
Beste T, eigenlijk zeg je dus gewoon dat je…
- geen moeite gedaan hebt om na te gaan of het onderwerp interessant is voor ons.
- de mail meteen naar Jan, alleman en zijn klein pierke (Klopt niet he?) gestuurd hebt.
- dus pure spamtechnieken toepast.
En beste T, dat je dan nog een T teveel tikt in de tweede zin, is toch ook niet netjes. Of was dat een bewuste tikfout om de spamfilters te misleiden?
De ene “partner” is de andere niet
Zo, dat hebben we dan ook weer gehad: de iPhone3G is eindelijk officieel gelanceerd geraakt in ons land – driewerf hoera! Op 11 juli om één na middernacht mag het Mobistar Center op de Guldenvlieslaan in Brussel de eerste 250 toestellen aan de man brengen. Hapklare brokken voor de camera’s dus. Dat mag ook wel, moeten ze ongetwijfeld bij Mobistar zelf gedacht hebben…
Zo maak je elk netwerk draadloos
Voor buitenstaanders lijkt het soms of een journalist een globetrotter is die in de vrije uurtjes nog een tekstje tikt ook. Daar is uiteraard niks van aan – dat spreekt. Wat is bijvoorbeeld zowat het eerste dat ik doe wanneer ik in de zoveelste onbetaalbaar mooie/kitscherige (schrappen wat niet past) hotelkamer toekom? Juist: de laptop uitpakken en netjes op het mahoniehouten bureau plaatsen, en meteen controleren of er
- een internetaansluiting is
- die als het even kan gratis is – zo zijn journalisten ook wel
Op m’n laatste perstripje vorige week in Oxfordshire was ik nog zo blij om te horen dat er gratis high-speed internet op de kamer was. “Nee, geen wireless mijnheer, gewoon de kabel inpluggen”, klonk het aan de receptie. In de kamer zag ik meteen iets wat ik doorgaans als een ipot omschrijf: een ‘internet-potje’ met zo’n automatisch oprolsysteem voor de Ethernetkabel. Je trekt dus gewoon aan de plug, en stopt de kabel in je laptop. Dat is de theorie. Kan niet veel mislopen denk je dan? Toch wel: de plug kan bijvoorbeeld loskomen, waarna de kabel zichzelf automatisch oprolt binnen in die ipot en niet meer tevoorschijn kan gehaald worden zonder het potje te breken. En dat ziet er dan ongeveer zo uit:
- “Hallo, receptie? Yes yes, de kabel is dus weg madam. Ik heb enkel nog de plug. Ja, het is dus wireless geworden, very funny.”
- “Tja, dat is iets voor onze technische dienst, maar die komt pas morgenvroeg.”
- “Ja, maar ik heb NU internet nodig.”
- “Oh, I see… Mmmm… wel, eigenlijk hebben we wel wireless internet als backup. Maar normaal is dat niet voor onze gasten hoor”
- “Maar nu dus wel, waarvoor dank. Hoe geraak ik erop?”
Waarna de vriendelijke dame mij de nodige inloggegevens geeft van het draadloze netwerk… én in één adem door ook van de draadloze router. Misschien had ik haar toch maar moeten zeggen dat dat laatste niet echt gebruikelijk is?
