Voor buitenstaanders lijkt het soms of een journalist een globetrotter is die in de vrije uurtjes nog een tekstje tikt ook. Daar is uiteraard niks van aan – dat spreekt. Wat is bijvoorbeeld zowat het eerste dat ik doe wanneer ik in de zoveelste onbetaalbaar mooie/kitscherige (schrappen wat niet past) hotelkamer toekom? Juist: de laptop uitpakken en netjes op het mahoniehouten bureau plaatsen, en meteen controleren of er

1. een internetaansluiting is
2. die als het even kan gratis is – zo zijn journalisten ook wel

Op m’n laatste perstripje vorige week in Oxfordshire was ik nog zo blij om te horen dat er gratis high-speed internet op de kamer was. “Nee, geen wireless mijnheer, gewoon de kabel inpluggen”, klonk het aan de receptie. In de kamer zag ik meteen iets wat ik doorgaans als een ipot omschrijf: een ‘internet-potje’ met zo’n automatisch oprolsysteem voor de Ethernetkabel. Je trekt dus gewoon aan de plug, en stopt de kabel in je laptop. Dat is de theorie. Kan niet veel mislopen denk je dan? Toch wel: de plug kan bijvoorbeeld loskomen, waarna de kabel zichzelf automatisch oprolt binnen in die ipot en niet meer tevoorschijn kan gehaald worden zonder het potje te breken. En dat ziet er dan ongeveer zo uit:

• “Hallo, receptie? Yes yes, de kabel is dus weg madam. Ik heb enkel nog de plug. Ja, het is dus wireless geworden, very funny.”
• “Tja, dat is iets voor onze technische dienst, maar die komt pas morgenvroeg.”
• “Ja, maar ik heb NU internet nodig.”
• “Oh, I see… Mmmm… wel, eigenlijk hebben we wel wireless internet als backup. Maar normaal is dat niet voor onze gasten hoor”
• “Maar nu dus wel, waarvoor dank. Hoe geraak ik erop?”

Waarna de vriendelijke dame mij de nodige inloggegevens geeft van het draadloze netwerk… én in één adem door ook van de draadloze router. Misschien had ik haar toch maar moeten zeggen dat dat laatste niet echt gebruikelijk is?