Stoffel's place

Hoeveel gsm’s heb ik in mijn jonge (ja, toch wel, ondanks het exponentieel toenemende aantal grijze haren) leven al getest? Geen idee – het zouden er best wel zodanig veel kunnen zijn dat de totale hoeveelheid gsm-straling precies de oorzaak is van die grijze haren. Wat daarbij opvalt, is dat de verpakking van mobieltjes (en bij uitbreiding multimediagadgets) alsmaar origineler, opvallender en innovatiever moet zijn. Ik herinner mij nog levendig hoe Logitech zo fier als een gieter kwam tonen dat ze voor hun allereerste lasermuis een rood knipperlichtje in de verpakking geïntegreerd hadden. En hoe Apple overal niet alleen lovende kritiek kreeg voor hun allereerste iPod, maar ook voor het originele, uitklapbare ontwerp van de glanzende kartonnen kubus errond.

Tegenwoordig test ik wel wat minder gsm’s dan vroeger, en eerlijk gezegd is het net de dozenmiserie die ik nog het minst van al mis. Want terwijl andere jonge gasten unboxing party’s organiseren (het schijnt voor sommigen nogal leutig te zijn om dozen uit te pakken?), is er voor een tester (doorgaans) één bijkomende geinigheid: wat uitgepakt wordt, moet nagenoeg altijd op een zeker punt in de tijd ook weer ingepakt worden. En niet zomaar op eender welke manier. Oh nee hoor, want dan past het spreekwoordelijke dekseltje niet meer. Het leutige aan die moderne dozen, is dat elk draadje, elke stekker, elk papiertje, ja, zelfs elk stofje, maar op één mogelijke manier erin past. Om nog maar te zwijgen van al die keren dat ik dacht dat het eindelijk gelukt was, om dan erachter te komen dat ik pakweg de batterij nog vergeten in te pakken was. Nee, blij dat dat ondertussen geen alledaagse kost meer is. Maar deze gsm doos mogen ze mij wél altijd opsturen: