Stoffel's place

Vanmorgen hoorde ik voor het eerst over ihavenews.be. Zowaar een initiatief van het dierbaar persbureau uit het heilig land der Vaad’ren om de burger te betrekken in het vergaren van nieuws. Cool, dacht ik in het hipste jongerenjargon dat een nog prille dertiger als ik kan bedenken: Belga gaat op de digitale snelweg even een inhaalbeweging forceren die op de E40 levenslang rijverbod zou opleveren. Het mag dan misschien wat laat zijn, maar de intentie was er, ja zelfs de concrete uitwerking.

Mijn eerste snelle ochtendlijke blik met cafeïne doordrongen spleetoogjes, stuurde zelfs een voorzichtig positief signaal naar mijn hersenen: Oldschool meets newschool journalism, kwam spontaan in mij op. Oldschool, want het aloude principe van notablokje en een potlood waarop je als burger je nieuwsfeit neerschrijft als ware je een échte journalist. Newschool, want in een hedendaags invulvak mét een limiet van 160 karakters zoals een sms (al ware 140 in deze Twittertijden misschien nog nieuwerschools geweest), een knop om een foto van de feiten toe te voegen, een captcha, een disclaimer, en een ‘stuur dit bericht de wereld in’-knop om het boeltje door te sturen.

En wat gebeurt er dan? Dan wordt het door de burger ingezonden kort en bondige maar ongetwijfeld erg relevante bericht netjes verwerkt natuurlijk. Ja, dan wordt “het nieuws automatisch afgeleverd bij alle nationale nieuwsredacties” zoals ik op de site las als derde en laatste punt onder ‘Hoe werkt het?’. Ergens ging ik er toen nog vanuit dat deze zin het resultaat was van een copywriter die ergens onderweg een essentieel punt gemist had, maar nog voor de middag bleek dat de copywriter wel degelijk goed werk afgeleverd had. Daar had ik eigenlijk niet mogen aan twijfelen, want zijn fictief voorbeeld van een aangespoelde potvis in Oostende was best wel grappig gekozen. Dat had ik zelf dan ook al wereldkundig gemaakt via Twitter. Ja, ihavenews.be kon dus echt op mijn welgemeende aandacht rekenen en aan deze thirty-something’er zou het alvast niet gelegen hebben moest dit uber-coole (toch nog een superlatief gevonden) initiatief onverhoopt toch afgaan als een gieter.

En toen besloot Belga het dan maar zelf te verknoeien. Fabiola dood, Dardinaal Kanneels die het over tetten heeft, en een winkel die reclame maakt voor hondenverzorging: zomaar, recht in het gezicht van die arme overwerkte journalisten. Zomaar, tussen alle andere berichten die die dag al van ‘de digitale telexen’ rolden. Zomaar, rechtstreeks in het redactiesysteem van Belga. Zomaar, zonder enige technologische of menselijke filter. Ongefilterde user generated content op een medium dat zich profileert als een filter naar de redacties toe: web 2.0 gone bad, maar dan écht bad.

En het ergste nieuws moest dan nog altijd komen: die eer was weggelegd voor de officiële reactie van Belga op het ‘incident’. Blijkbaar was ihavenews.be een “commercieel initiatief van de hiërarchie” waarover de redactieraad niet eens geïnformeerd werd. Onthutsend! Toen Belga het vanavond op Radio 1 kwam uitleggen, kwam er zelfs geen eenduidig antwoord op de nochtans eenvoudige vraag of het een technologisch probleem was dan wel of er gewoon geen mensen voorzien waren om de ingezonden berichten te screenen. Blijkbaar was de ingezonden tip over Fabiola dan ook nog eens een inside job: qua parasuïcidaal gedrag kan dat tellen. De excuses van Belga zijn er al, maar iets zegt me dat dit ‘incident’ nog een lange staart krijgt.

Ja, natuurlijk zullen er wel vrachtwagenchauffeurs zijn die zich altijd netjes aan de verkeersregels houden. En ja, natuurlijk zullen sommigen zich heel verantwoordelijk gedragen in hun stuurcabine. Maar dan lees je dit bericht en zie je dit filmpje, en dan krijg je toch echt wel de kriebels.

Dan begin je dat artikel op De Standaard Online te lezen over de twee dode kindjes, en dan valt je oog ineens op die advertentie. Twee lachende kindjes die ‘papa’ en ‘mama’ aan het verven zijn. Met het in deze context toch bijzonder ongepaste opschrift ‘Mooie momenten, die wil je houden’.

Ja, ik weet het wel, hier is geen opzet mee gemoeid, maar het maakt het niet minder degoutant.

Hoe vaak zijn we daar niet binnengestapt bij die vriendelijke mensen van Kind en Gezin? Hoe dikwijls is Ella wel niet op de glijbaan geweest in het speeltuintje achter het gebouw? Hoeveel traantjes heeft ze er gelaten bij die inspuitingen van die stoute dokter?

Nog niet zo heel lang geleden zijn we er samen met Ella voor de allerlaatste keer geweest: de laatste checkup van Kind en Gezin. We waren sinds de voorlaatste controle dan wel al verhuisd; voor die laatste keer wilden we maar al te graag nog eens naar Dendermonde terugkeren. We woonden op goed een halve kilometer van de Vijfde Januaristraat. De Vijfde Januaristraat? Waarom zouden ze die zo genoemd hebben, vroeg ik mij nog af toen ik die straat zo’n kleine drie jaar geleden moest opzoeken om er even nadien voor de allereerste keer naar toe te trekken. Zo fier als een gieter, maar onzeker ook. Stuk voor stuk waren het allemaal lieve mensen die zich bekommerden om onze Ella: ik mag alleen hopen dat ze het goed stellen en dat ze dit drama snel een plaats kunnen geven.

Terwijl ik dit tik, moet ik ook denken aan de ouders van al die kindjes die momenteel moeten verzamelen in dienstencentrum De Zonnebloem. Hoeveel keer zijn we daar we niet voorbij gewandeld met Ella. En hoeveel keer hebben we niet tegen elkaar gezegd hoe foeilelijk dat gebouw niet is? Het zal de ouders worst wezen.

Dat moet toch echt verschrikkelijk zijn; ik mag er gewoon niet aan denken dat ons ooit zoiets zou overkomen. Meestal slaag ik er bijzonder goed in om op de een of andere manier afstand te nemen van slecht nieuws. Maar deze keer lukt het me echt niet: hier ben ik echt niet goed van. Dit is iets te dichtbij, dit is iets te tastbaar. Een ding is zeker: vandaag ga ik op tijd naar huis. En Ella wordt rotverwend: vandaag kan ze in mijn ogen niets verkeerd doen.