Archive for the ‘Persoonlijk’ Category
Ik ben weer papa geworden!
Naast een superlieve dochter, heb ik nu ook een stoere zoon. Ik ben nu al gehecht aan Tobe!
Mijn bureau: nu ook met kleur
Zo fier als een gieter. Zo blij als een klein kind. Dat ben ik met mijn cadeautje dat ik voor vaderdag gekregen heb. Ik heb het – met goedkeuring van Ella uiteraard – meegenomen naar mijn werk waar het al meteen ‘geïnstalleerd’ is. Hopen maar dat het blijft hangen, want veel alternatieve bevestigingsmogelijkheden zijn er niet. Ik vrees dat een nageltje kloppen in de infrastructuur, of op eigen houtje lijmkit gebruiken op de werkplek niet onder de toegelaten ‘company policy’ valt.
Waarom is het erger als het dichtbij is?
Hoe vaak zijn we daar niet binnengestapt bij die vriendelijke mensen van Kind en Gezin? Hoe dikwijls is Ella wel niet op de glijbaan geweest in het speeltuintje achter het gebouw? Hoeveel traantjes heeft ze er gelaten bij die inspuitingen van die stoute dokter?
Nog niet zo heel lang geleden zijn we er samen met Ella voor de allerlaatste keer geweest: de laatste checkup van Kind en Gezin. We waren sinds de voorlaatste controle dan wel al verhuisd; voor die laatste keer wilden we maar al te graag nog eens naar Dendermonde terugkeren. We woonden op goed een halve kilometer van de Vijfde Januaristraat. De Vijfde Januaristraat? Waarom zouden ze die zo genoemd hebben, vroeg ik mij nog af toen ik die straat zo’n kleine drie jaar geleden moest opzoeken om er even nadien voor de allereerste keer naar toe te trekken. Zo fier als een gieter, maar onzeker ook. Stuk voor stuk waren het allemaal lieve mensen die zich bekommerden om onze Ella: ik mag alleen hopen dat ze het goed stellen en dat ze dit drama snel een plaats kunnen geven.
Terwijl ik dit tik, moet ik ook denken aan de ouders van al die kindjes die momenteel moeten verzamelen in dienstencentrum De Zonnebloem. Hoeveel keer zijn we daar we niet voorbij gewandeld met Ella. En hoeveel keer hebben we niet tegen elkaar gezegd hoe foeilelijk dat gebouw niet is? Het zal de ouders worst wezen.
Dat moet toch echt verschrikkelijk zijn; ik mag er gewoon niet aan denken dat ons ooit zoiets zou overkomen. Meestal slaag ik er bijzonder goed in om op de een of andere manier afstand te nemen van slecht nieuws. Maar deze keer lukt het me echt niet: hier ben ik echt niet goed van. Dit is iets te dichtbij, dit is iets te tastbaar. Een ding is zeker: vandaag ga ik op tijd naar huis. En Ella wordt rotverwend: vandaag kan ze in mijn ogen niets verkeerd doen.
