Stoffel's place

‘Vliegtickets via facebook en Twitter !’, staat er letterlijk op pagina 19 van De Zondag – dat krantje dat je nog snel meegrist na het betalen van je pistolets en koffiekoeken. Met uitroepteken overigens, alsof de auteur er nog eens extra de nadruk wil op leggen dat dit artikeltje absoluut gelezen moét worden! Dat het artikel van onschatbare waarde is!!  Alsof uitroeptekens in dit geval nodig waren. ‘Facebook’ en ‘Twitter’ samen in één kop heeft bij mij toch zowat hetzelfde effect als een titel met pakweg de trefwoorden ‘agent’ en ‘onderbroek’: gelezen wordt het sowieso. Waarom Twitter in de titel overigens een hoofdletter meekreeg, terwijl Facebook het met een kleine f moet doen, is mij ook niet meteen duidelijk.

Maar aangezien ik mij er terdege van bewust ben dat de meeste stervelingen echt niet wakker liggen van wat letters, leestekens en spaties meer of minder, en dus geen boodschap hebben aan dat taalgemor, wou ik in dit berichtje eigenlijk een ander stokpaardje van mij uit de stal halen. Korte url’s! Of beter: het gebrek eraan. In dit artikel bijvoorbeeld steekt Thomas Cook Airlines de loftrompet over een “stuntactie van formaat door gratis vliegtickets uit te delen via sociale netwerksites” in casu Facebook en Twitter. Het enige wat je hoeft te doen, is lid worden van de fanclubs op beide netwerken. Op zich niks mis mee, integendeel zelfs: alsmaar meer bedrijven doen het. Om meer visibiliteit te creëren, nieuwe doelgroepen aan te boren, originele marketingconcepten uit te voeren, te tonen dat ze méé zijn met de rest, … afin: marketeers moeten al erg hun best doen willen zij géén reden vinden

Maar waar ik het moeilijk mee heb, is met marketeers die niet of onvoldoende de moeite nemen om wat dieper te graven in sociale media en alle middelen te benutten. Wat had de heer Thomas Cook of een van zijn medewerkers moeten doen? Een korte, klikklare url gebruiken! (ja, mét uitroepteken) Wie kans wil maken op de vliegtickets, lees ik in het artikel in De Zondag, moet  namelijk volgende url intikken:

http://www.thomascookairlines.com/nuttige-info/sociale-netwerken.aspx ?sc_lang=nl http://www.thomascookairlines.com/nuttige-info/sociale-netwerken.aspx ?sc_lang=fr

Ok, hier zijn eigenlijk weer meerdere dingen mis. De auteur in kwestie heeft allicht niet goed begrepen dat het hier twee url’s betreft: eentje voor de Nederlandstaligen en eentje voor de Franstaligen. Anders had hij dat ongetwijfeld wel even verduidelijkt. En die spatie voor het vraagteken hoort er natuurlijk ook niet te staan. Maar dat zullen de meeste lezers van De Zondag zelf wel uitdokteren zeker? Ja toch?

De juiste url die Thomas Cook dus de wereld wil insturen, is volgens mij http://www.thomascookairlines.com/nuttige-info/sociale-netwerken.aspx?sc_lang=nl. Dat zijn welgeteld 80 karakters die iedereen zou moeten intikken in het url-veld van zijn browser. Tachtig! (let nogmaals op het uitroepteken) Allez, plak die url in een Tweet en je houdt nog een volle 60 tekens over voor een begeleidend tekstje.  Een eenvoudige oplossing had een ‘URL Shortener Service’  kunnen zijn. Dat bestaat al lang, maar is net door microblogging-diensten als Twitter ingeburgerd geraakt. Je plakt je veel te lange url in het daartoe voorziene vakje van de URL Shortener en je krijgt meteen een veel korter webadres terug. Dat kost in de meeste gevallen niets, als je het een beetje handig aanpakt kun je mooi nagaan via welke deur bezoekers binnenkomen op je website, en zelfs meten wie uiteindelijk langs de kassa passeert. Omdat het buiten toch regent en ik even niks anders te doen heb, zal ik er meteen eens een aantal aanmaken zie:

1. http://rt.nu/cl19 (17 tekens)
2. http://is.gd/1YLok (18 tekens)
3. http://bit.ly/ajgfO (19 tekens)
4. http://xaddr.com/8bu (20 tekens)
5. http://urlzap.net/oi (20 tekens)
6. http://doiop.com/677433 (23 tekens)
7. http://www.url9.com/03p (23 tekens)
8. http://snipurl.com/oizq0 (24 tekens)
9. http://dwarfurl.com/cb6b3 (25 tekens)
10. http://tinyurl.com/nylgny (25 tekens)

En volgende keer allemaal korte url’s gebruiken a.u.b., want ik hang niet graag de schoolmeester uit.

Ook zoveel eindejaarslijstjes en jaaroverzichten zien passeren? Deze al gezien? In het kader van – je zal het maar weten: de 10 opmerkelijkste dingen die het afgelopen jaar de ruimte in geschoten werden. Wat blijft Wired toch een heerlijk blad!

Space is getting crowded. The last 12 months have seen everything from a high profile space tourist, a powerful new space telescope, and everyone’s favorite cuddly-looking microbes launched into space. Here are this year’s tops.

Mijn werkgever heeft een heus Sportief Comité. En af en toe organiseren die – helemaal binnen de lijn van de verwachtingen – sportieve evenementen. Die worden dan aangekondigd via ons intranet en/of via e-mail. Zo werden we deze morgen attent gemaakt op het fenomeen ‘Nordic Walking‘. Nu is het wandelen met stokken niet meteen ‘mijn ding’ – of er moet ook sneeuw mee gemoeid zijn – maar ik heb uiteraard niets tegen dit initiatief. Integendeel zelfs, ik kan me best inbeelden dat sommige journalisten wel wat stokken kunnen gebruiken wanneer ze na een lange werkdag naar huis toe kruipen. Dus laten we het maar houden op een nobel initiatief om iedere werknemer van het Brussels Media Center in Evere de kans te geven om kennis te maken met Nordic Walking. De lessen worden gegeven in ‘onze achtertuin’ alwaar konijntjes, eekhoorns, een reiger en eendjes in perfecte harmonie met elkaar samenleven. Klinkt raar, zo’n dierentuin vlak aan het einde van de A201-snelweg, maar ook dat is perfect verklaarbaar: die diertjes zijn omsingeld door asfalt, beton en metalen dozen op vier wielen en moeten dus noodgedwongen wel vertoeven in onze achtertuin. Halverwege de e-mail viel mij deze passage op;

De harmonische, comfortabele beweging in de (gezonde) buitenlucht werkt bovendien heel ontspannend voor lichaam en geest.

Blij dat iemand het woordje ‘gezond’ tussen haakjes gezet heeft. Want ondanks onze privé-dierentuin kun je de buitenlucht hier bezwaarlijk als gezond omschrijven. Zo heeft het vlakbij gelegen meetpunt van de Intergewestelijke Cel voor het Leefmilieu in Haren dit jaar al 46 dagen genoteerd waarbij de grens van 50 µg/m³ fijn stof in de lucht overschreden werd. Dat zet Haren op een ‘mooie’ tweede plaats in het Belgisch klassement. Slechts één meetpunt doet het met 48 dagen nog slechter: Roeselare. Een mens zou bijna (ongezonde) conclusies durven trekken

Dat men zich bij Paradisio nu al voorbereidt op De Grote Kerstverkoop (jaja, Yves, ik heb vorige week al kerstversiering aan de voordeur gezien!), is geen verrassing. Wie bekend is met die winkel, zal instemmend knikken dat ze daar altijd al trendsettend geweest zijn in het creatief omspringen met de term “kerstperiode”. Gisteren hoorde ik op de radio met een half oor nog net de boodschap “Boek snel je tickets voor de Samson & Gert kerstshow)”. Toen sloeg de paniek wel al lichtjes toe. Nou nou, zou Kerstmis echt al zo dichtbij zijn? Moet ik nu al kerstkaarten kopen of zou ik ze al moeten verstuurd hebben? En wat zullen we klaarmaken met Kerst? Of gaan we toch uit eten gaan?

Vandaag – 25 augustus dacht ik – rolde de definitieve bevestiging binnen dat mijn horloge duidelijk enkele maanden achterloopt:

Beste Beneficio Club lid,
De eindejaarsfeesten naderen met rasse schreden. Misschien ontvangt u volgens vaste gewoonte voor deze gelegenheid wel een geschenkje van uw werkgever? Neem deel aan onze Grote Enquête over eindejaarsgeschenken en geef ons uw mening.

Wel beste Beneficio Club, het is goed dat u op tijd begint met uw enquêtes, maar neem het van mij aan: te vroeg is ook niet goed. Toch al een zalige kerst en een uitstekend nieuwjaar gewenst. De resultaten van de enquête krijgen we dan wel rond pasen of zo?

Hoeveel gsm’s heb ik in mijn jonge (ja, toch wel, ondanks het exponentieel toenemende aantal grijze haren) leven al getest? Geen idee – het zouden er best wel zodanig veel kunnen zijn dat de totale hoeveelheid gsm-straling precies de oorzaak is van die grijze haren. Wat daarbij opvalt, is dat de verpakking van mobieltjes (en bij uitbreiding multimediagadgets) alsmaar origineler, opvallender en innovatiever moet zijn. Ik herinner mij nog levendig hoe Logitech zo fier als een gieter kwam tonen dat ze voor hun allereerste lasermuis een rood knipperlichtje in de verpakking geïntegreerd hadden. En hoe Apple overal niet alleen lovende kritiek kreeg voor hun allereerste iPod, maar ook voor het originele, uitklapbare ontwerp van de glanzende kartonnen kubus errond.

Tegenwoordig test ik wel wat minder gsm’s dan vroeger, en eerlijk gezegd is het net de dozenmiserie die ik nog het minst van al mis. Want terwijl andere jonge gasten unboxing party’s organiseren (het schijnt voor sommigen nogal leutig te zijn om dozen uit te pakken?), is er voor een tester (doorgaans) één bijkomende geinigheid: wat uitgepakt wordt, moet nagenoeg altijd op een zeker punt in de tijd ook weer ingepakt worden. En niet zomaar op eender welke manier. Oh nee hoor, want dan past het spreekwoordelijke dekseltje niet meer. Het leutige aan die moderne dozen, is dat elk draadje, elke stekker, elk papiertje, ja, zelfs elk stofje, maar op één mogelijke manier erin past. Om nog maar te zwijgen van al die keren dat ik dacht dat het eindelijk gelukt was, om dan erachter te komen dat ik pakweg de batterij nog vergeten in te pakken was. Nee, blij dat dat ondertussen geen alledaagse kost meer is. Maar deze gsm doos mogen ze mij wél altijd opsturen:

Werken in Brussel heeft zo zijn voordelen. Je zit dicht tegen de bedrijvigheid, tussen de grote ict-bedrijven en midden in het hart van de Belgische economie. Werken tegenover de gebouwen van de NAVO brengt dan weer enkele nadelen met zich mee. Zo kan het wel eens gebeuren dat er een vrachtwagen iets te lang in de buurt geparkeerd blijft staan (een week aldus de collega’s van Knack) en dat hij daardoor de aandacht trekt van de immer alerte veiligheidsdiensten. En wanneer een uitgehongerde Fifi met een zonneslag vervolgens denkt dat hij explosieven ruikt, is het hek van de dam.

[Lees meer...]