• Wat tijd over hebben. Of bereid zijn om tijd vrij te maken.
• Inspiratie hebben. Of tijd vinden om even inspiratie te zoeken.
• Toegevoegde waarde zien in wat je doet. Of tijd vinden om toegevoegde waarde te zoeken in die paar schrijfsels.
• Bereid zijn om met tekst bezig te zijn nadat je al anderhalve dagtaak met woorden geworsteld hebt . Of tijd vinden tussen de werkbezigheden in.
• Het voor jezelf kunnen verantwoorden dat je achter het toetsenbord kruipt terwijl het gezin ook wel eens wat aandacht wil. Of tijd kopen met dure cadeau’s.
• Een antwoord klaar hebben op de vraag waarom je in tijdens als deze nog een blog nodig hebt naast Facebook, LinkedIn en Twitter. Of tijd hebben om te discussiëren over de noodzaak ervan.

Aan al deze basisvereisten voldoe ik al een hele tijd niet meer. Als daar onverhoopt toch ooit verandering in komt, dan leest u dat hier wel. Tijdig, da’s beloofd.

/Update 04/04: Ondertussen is de grap min of meer realiteit geworden: hier lezen.

Wist u bijvoorbeeld al dat er iedere minuut 35 uur video geüpload wordt bij YouTube en dat Flickr in diezelfde 60 seconden zo’n 3000 foto’s toegevoegd krijgt? Toch is dat maar klein bier met het indrukwekkende aantal foto’s dat Facebook iedere maand erbij krijgt: meer dan 3 miljard. In totaal wordt iedere maand zo’n 30 miljard stukjes content – hetzij links, hetzij teksten, hetzij foto’s – gedeeld op Facebook. Toch een pakje meer als de 25 miljard tweets die over het hele jaar 2010 op Twitter passeerden. Maar bon, de andere cijfertjes moet je zelf maar eens bekijken. Hier dus.

‘Allé madam, pas toch eens wat op als je het portier van je wagen openslaat terwijl je half op het voetpad geparkeerd staat van het straatje waar alle peuters, kleuters en kindjes van de basisschool met hun mama en papa passeren op weg naar de schoolpoort die voor jou nu maar 5 meter verwijderd is omdat je per se zo dicht mogelijk bij de poort wou stoppen terwijl daar eigenlijk helemaal geen parkeerplaats meer vrij was en er amper 50 meter verder wel een zee van parking is die u ongetwijfeld te ver vond want het regent een beetje en dan worden niet alleen de paadjes nat, en dat je geluk hebt dat de deur gewoon maar tegen mijn armen en benen open sloeg en niet in mijn klokkenspel, of erger nog: niet tegen mijn dochter die gelukkig mijn andere hand vast had. Maar het is niet erg hoor madam, ik kan mijn armen en benen nog bewegen en dankzij de paraplu word ik niet nat dus je korte, norse ‘pardon’ volstaat ruimschoots als excuses.’

Omdat een scène maken voor de schoolpoort toch wat marginaal is, en lange foutieve zinnen zonder pauzes toch niet zouden overkomen heb ik het maar wijselijk op de korte versie gehouden en krijgen jullie alsnog de lange versie voorgeschoteld. ‘Pardon’ daarvoor. Maar some people…

Dit filmpje toont hoe kinderen kijken naar oude technologie. Grappig en confronterend. Druk op Play en begin je oud te voelen

(Met dank aan:… geen idee? heb het filmpje een paar keer zien passeren op Twitter, Facebook & the likes en heb geen zin om op te snorren wie recht heeft op de hat tip. Maar bedankt in ieder geval, ja u daar!

PS: Uiteraard bij deze ook mijn allerbeste wensen voor het nieuwe jaar moest ik u niet irl kennen en/of u mijn welgemeende wensen nog niet overgemaakt hebben

Dat is hem nu zie: onze groene aankoop

Hoe meer je je verdiept in technologie en consumentenelektronica, hoe moeilijker het wordt om te beslissen welk toestel je nu precies wilt. Je kent immers lang niet alleen de sterktes, maar ook – en vooral – de zwaktes van veel toestellen. Dat is een probleem. De technologie- en gadgetliefhebber in mij wil dan zo weinig mogelijk toegevingen doen naar functies of kwaliteit: typenummers en modellen worden vlotjes geschrapt van de wishlist omdat functie x niet goed werkt, connector y ontbreekt, of optie z niet bestaat. De weinige toestellen die na zo’n technologische screening nog overblijven, liggen dan doorgaans weer ver uit het financiële bereik van deze loonslaaf

Wat dan volgt, is een lang en moeizaam proces van wachten, nadenken, prijzen vergelijken, opnieuw analyseren, toch maar weer wachten tot het nieuwe model van dat ene merk uit komt waarna eigenlijk alleen nog maar meer twijfel rijst. Neem nu onze televisie.

Onze ouwe getrouwe televisie was er nog eentje van het traditionele crt-type – destijds gekocht toen we gingen samenwonen door samen te rapen wat er nog over was na het kopen van de broodnodige inboedel. Die tv deed het – afgezien van enkele mankementen zoals een spontaan opduikende groene vlek in beeld, trillingen en rode kleurvervormingen bij warm weer – nog wel redelijk goed. Maar toch wou ik een nieuwe tv. Omdat ik die mankementen echt wel grondig beu was, omdat ik niet langer naar het groene hoofd van Martine in het VRT-nieuws wou kijken, omdat ik niet langer wou wachten tot dat ding het eindelijk finaal zou begeven, omdat ik HD wil, streaming films zonder aparte player, …en allé, ik geef het toe: omdat ik ook gewoon wel eens nieuw speelgoed wou. En omdat ik nog een pakje ecocheques liggen had ook om een groene aankoop mee te financieren!

Uiteindelijk had ik – deels ingegeven door andere de review van deze jongens – m’n zinnen gezet op de Samsung LE40C654: 999 euro bij Vandenborre. Geen LED dus, omdat ik niet overtuigd ben van de meerwaarde of voordelen ervan t.o.v. LCD wat toch nog steeds goedkoper is. Wel 100 Hz, alle aansluitingen die ik nodig had, DLNA, enzovoort. Op heel wat online shops stond (staat?) dit toestel heel wat lager geprijsd, maar zo zou ik mijn ecocheques dan weer niet kwijt kunnen. En uit de ervaringen die ik her en der opvang, is de aankoop van een televisie in een webshop toch ook niet zonder risico… Dan maar eens bij Krefel binnengesprongen. Daar hadden ze hem niet, maar wel de LE40C653 (één cijfer verschil dus) wat volgens de specs op de Samsungsite en volgens die review-boys krek hetzelfde tv-toestel is op wat kosmetische dingen na. Maar wel aan 899 euro in plaats van 999 euro bij Vandenborre. Toch ook maar eens bij Media Markt binnengesprongen. Daar hadden ze beide toestellen niet, maar wel de LE40C650 (alweer één cijfer verschil dus); nogmaals hetzelfde toestel maar met een lichtjes andere behuizing (en geen muursteun meegeleverd als ik het goed heb). Geen 999, geen 899, maar wel 749 euro. En die tv is het dus uiteindelijk geworden. Grappig trouwens dat de drie ketens beweerden dat ze de goedkoopste waren. Wat op zich ook wel klopt aangezien elke keten een lichtjes andere versie verkoopt

En of ik tevreden ben over de uiteindelijke keuze? Tot nu toe wel, al zorgt deze aankoop natuurlijk wel voor een nieuwe wishlist met bovenaan een deftige speakerset en een Blu-rayspeler. Misschien iets voor de ecocheques van volgend jaar, als die tenminste de eerstvolgende begrotingsronde zullen overleven? Ik heb in ieder geval een suggestie: doop ze maar meteen om tot electrocheques want van enige groene gedachte is toch al lang geen sprake meer. “Hier kun je alles met ecocheques betalen mijnheer. Vroeger niet, maar we hebben de wet wat aangepast hé”, lachte de verkoper van Media Markt me toe. Groene vlekken heb ik op onze nieuwe televisie gelukkig nog niet gezien.